Doorgaan naar hoofdcontent

Kapers op de kust

Worden wij, mannen, overbodig?

Geniaal vind ik dat. Ik bedoel: dat van Sony. Die robot. Arthur C. Clark had het niet kunnen voorzien. Dat we robots in huis gingen halen als speelgoed. Die dacht eerder aan androïde machientjes die we voor allerlei klusjes gingen inzetten. Wassen, strijken, boodschappen doen, zo van die dingen... Nuttige dingen. Hebben we natuurlijk al, die machientjes. Maar mijn wasmachine heeft geen gezicht. En ze verkoopt geen grapjes in ik weet niet hoeveel talen. Deze robot wast niet, strijkt niet en haalt geen pantoffels als je daarom verzoekt. Alles wat deze robot doet is spelen. En, zo verzekert de Sony-man op tv ons: hij heeft gevoelens. Hij zegt het met een uitgestreken gezicht, alsof hij het meent.

Ga weg, denk ik dan. Maar ik word er toch wat ongemakkelijk van. Mannen zijn nu al een bedreigde soort. Als dat waar is, van die gevoelens, dan zetten ze ons weldra aan de deur. Want een robot, dat is veel plezanter dan een paps die nooit tijd heeft om te spelen. En een clevere robot, die nooit verjaardagen vergeet en gevoelens kan faken? Daar valt het gros van de vrouwen voor. Onze rol zal zich weldra beperken tot het verwekken van nageslacht en het ophoesten van alimentatie. Geniaal is dat van Sony. De markt ligt voor hen open. Kinderen schreeuwen om aandacht. Vrouwen dito. Ik kan het weten, want ik heb mijn vrouw zien gluren naar de robot. Ze wil hem, al zal het onze laatste cent kosten. Dat weet ik, ook al heeft ze het nog niet met zoveel woorden gezegd. Ze zei wel: Ik zie hem hier al rondlopen! Met een lachje, als u begrijpt wat ik bedoel.

Maar ik zal me niet als een lam naar de slachtbank laten leiden! Mijn rol is nog niet uitgespeeld. O nee! Ook IK kan namelijk eenvoudige conversaties voeren en mezelf terug oprichten als ik gevallen ben! (meestal toch, behalve die keer dat ik dacht dat ik op het plafond lag, maar dat kwam door die laffe sake.) Ook IK kan met mijn heupen draaien en danspasjes doen! Alleen dat gezichten herkennen, daar doet die robot me de broek af. Ik heb geen kop voor gezichten. Moest ik mijn buurvrouw uit een line up kiezen, dan haal ik er geheid de verkeerde uit. Goed, een punt voor de robot. Maar ik ben groter. En ik doe nuttige dingen. Zoals afval sorteren, en sokken opvouwen, en blogs schrijven. Oppassen toch. De volgende SDR-4X zal misschien meer kunnen. Zoals masseren, of over koetjes en kalfjes praten, of helpen met het huiswerk. En dan worden wij mannen overbodig als darren na de paringsdans.



©Jules Grandgagnage

Reacties

Populaire posts van deze blog

Plato's allegorie van de grot: hoe word je filosoof?

In het zevende boek van zijn dialoog 'Politeia' (de Staat) laat de Griekse filosoof Plato zijn personage Socrates een verhaal vertellen dat nu bekendstaat als 'de allegorie van de grot'. Waar gaat dit verhaal precies over en, vooral: wat wilde Plato hiermee bereiken? Om dit te begrijpen is het nodig om wat meer over Plato's Ideeënleer te weten en hoe hij de taak van de filosoof-koning zag. De tocht uit de duistere grot en haar bedrieglijk schaduwspel naar het licht en de werkelijkheid van de Ideeën is het pad dat elke filosoof-regeerder volgens hem moet volgen.

Situering binnen de dialoog 'Staat' De tekst met de allegorie van de grot is te vinden in Plato's dialoog Staat, waarin hij zijn denkbeelden uiteenzet over de ideale staat. In deze ideale maatschappij heeft iedereen zijn taak, van arbeider en soldaat tot filosoof en staatsman. Voor Plato (4e eeuw v.Chr.) is de beste staatsman (regeerder) tevens een filosoof, omdat die geacht wordt de meeste wijs…

Elizabeth Barrett schrijft Sonnets from the Portuguese als liefdesverklaring aan Robert Browning

Elizabeth Barrett Browning (Coxhoe Hall, nabij Durham (Engeland), 6 maart 1806 – Florence, 29 juni 1861) was een politiek geëngageerde, hoogontwikkelde protofeministe en vooral een van de meest vooraanstaande dichters van het Victoriaanse tijdperk. Haar poëzie was tijdens haar leven zowel in Engeland als in de Verenigde Staten bijzonder populair. Een verzameling van haar laatste gedichten werd kort na haar dood gepubliceerd door haar man, Robert Browning. Behalve om haar romance met deze dichter is zij nu vooral bekend om haar Sonnets from the Portuguese, een reeks liefdesgedichten die zij aan hem wijdde. De beroemdste versregel uit deze bundel is How do I love thee? Let me count the ways.
Jeugd Elizabeth werd geboren als oudste van elf kinderen, op een landgoed bij Durmham in Herefordshire. Zij was de eerste van haar familie die sinds lange tijd werd geboren in Engeland. Eeuwenlang woonde de familie Barrett, die van gedeeltelijk Creoolse afkomst was, in Jamaica. Daar baatten ze suike…

Websites over esoterie: het kaf en het koren

Esoterie zit in de lift. Dagelijks raadplegen talloze mensen hun horoscoop in de krant, en tarotlezers, mediums en allerlei zelfverklaarde paragnosten zetten professionele betaalwebsites op om goedgelovige klanten te vangen. Mensen nemen ook hoe langer hoe meer hun toevlucht tot alternatieve genezers die beweren betere resultaten te kunnen behalen dan de 21e-eeuwse wetenschap. En aan deze crazy hype lijkt geen einde te komen. Integendeel. New age is back, al is het eigenlijk nooit echt weggeweest. We worden omgeven door nieuwe heksen, esoterische zwevers, oosters levende westerlingen en charlatans allerhande die vooral hun eigen economie draaiende willen houden ten koste van 'onze' portemonnee. Om die verdwazing gaande te houden, is het essentieel dat het product gekaderd wordt binnen een esoterische filosofie. Door al die rook en verdwazing zou een mens op den duur vergeten dat esoterie ook ernstig kan worden bestudeerd.

Astrologie, alchemie en magie vormen de drie belangrij…