Doorgaan naar hoofdcontent

Het zwarte gat

Pensionering en het "probleem" van te veel vrije tijd 

Mensen die met (brug)pensioen gaan worden soms meewarig bekeken. Och arme toch, wat ga je nu toch doen met al die vrije tijd? Toen ik collega Jan mijn plan om vervroegd op te stappen meedeelde, reageerde hij volledig in die toon: Ik ken iemand die ook met brugpensioen ging, zei hij, en die is nu depressief. Hij loopt de muren op, verveelt zich te pletter. Hij is echt in een zwart gat gevallen...

Ik antwoordde iets in de aard van dat het zwarte gat mij nooit zou overkomen omdat ik mij nooit verveelde. Dat geloofde hij natuurlijk niet. Hij lachte fijntjes en zei dat ik het zelf wel zou ondervinden. Goed ik ben nu al een half jaar aan het 'brugpensioenen' en ik heb nog geen seconde de neiging gehad om mezelf op te knopen, laat staan in een zwart gat te storten. Hoe doe ik dat? Door wereldreizen te ondernemen? Door mezelf in het nachtleven te storten, kicks te zoeken, dure tennislessen te nemen, mijn koopwoede te botvieren? Niets van dit alles. Ik ben in de hemel. Want ik ben verlost van de stress, de ergernissen en alle dwaze dingen die een mens doet omdat het van hem verwacht wordt. Ik besef wel dat veel mensen niet zo gelukkig zijn als ik en dat ze de overgang van een 'actief' leven naar hun (brug)pensioen veel minder goed verwerken. Waaraan ligt dat dan?

Om te beginnen denk ik dat ik gewoon een gelukzak ben. Zoals ik collega Jan al zei: ik verveel me nooit. Ik hoef zelfs de deur niet uit om verstrooiing te zoeken. Wat ik merk is dat andere mensen op zoek gaan naar iets om zich mee bezig te houden, om de tijd te doden. In dat opzicht ben ik een beetje een zonderling, want ik ga nooit naar de bioscoop, het theater of waar dan ook. Ook op reis gaan hoeft voor mij niet. Ik kan volmaakt tevreden zijn met eenvoudige dingen. Voor het ogenblik bijvoorbeeld zit ik in de tuin wat naar de vogels te gapen. Mijn drie honden liggen aan mijn voeten en genieten, net als ik, van de mooie dag. Geluk vinden in eenvoudige dingen, dat is één. Maar het is niet iedereen gegeven vrees ik.

Twee: asociaal zijn helpt ook. Ik hoef niet zo nodig met anderen op te te trekken om me te amuseren. Integendeel zelfs. Voor mijn beroep moest ik met zoveel mensen omgaan dat ik nu gerust een tijdje zonder al die much ado about nothing- drukte kan. Doordat ik zo weinig tijd steek in sociale omgang heb ik des te meer tijd om met mijn eigen dingen bezig te zijn.

Mensen zonder hobby's of een of andere passie lopen het grootste gevaar om in een zwart gat te vallen. Vaak zie je ze dan krampachtig proberen de draad op te nemen door in een clubje te gaan en zich op bloemschikken, darts of schilderen te storten. Maar het heeft altijd iets gekunsteld, omdat ze er alleen met hun hoofd en niet met hun hart in geloven. Zelf heb ik zoveel interesses dat ik wat op mijn honger blijf zitten als de dag voorbij is. Dan denk ik: morgen ga ik dit, en dat doen en dan val ik wat onrustig in slaap.

Toen ik pas met brugpensioen ging, had ik me voorgenomen om me vooral met schrijven bezig te gaan houden. Ik heb inderdaad een boek af, maar het ligt nu al een paar maanden onverzonden op het schap. Morgen, of volgende week, denk ik dan. Maar eigenlijk interesseert het me niet eens zoveel meer om gepubliceerd te geraken. Ik ga aan mijn bureau zitten voor een laatste kritische lezing, maar dan begin ik wat bluesharp te spelen of op mijn gitaar te tokkelen. Vooral sedert ik die alarmerende berichten heb gehoord over meteorieten die op een crash-course naar de aarde zitten, denk ik vaak: waar maak ik me eigenlijk nog druk om?

Creatieve mensen hebben een streepje voor om de verveling de baas te blijven. Pas nu begin ik volop te beseffen hoe erg het gesteld moet zijn met mensen die geen enkele creatieve cel onder hun hersenpan hebben. Want, wat doen zij? Zij gaan shoppen (Gruwel!), zij kijken tot het intreden van hersendood naar soaps en Big Brother. Zij Doden de Tijd. Een nadeel - zo ervaar ik het toch - van creativiteit is dat je wat in de marge blijft, dat je jezelf voortdurend in vraag stelt en dat gaat al eens gepaard met onrust en versnipperdheid.

Nee, naar eigen ervaring weet ik dat Leven na het Werk niet gelijkstaat met verveling en een gevoel van zinloosheid. Maar eigenlijk, besef ik nu, heb je dat niet zelf in de hand. Het Lot verleent sommigen grote rijkdom, anderen grote schoonheid, weer anderen een scherpe geest, een rustig gemoed en ga zo maar door. Ik ben blij met wat ik heb. Alleen kan ik niemand raad geven over hoe je het Zwarte Gat moet bestrijden, net zomin als je iemand kunt leren om nieuwsgierig te zijn. Net zomin als je iemand kunt leren om verwonderd te zijn. Elke dag opnieuw.


Auteursrecht: Jules Grandgagnage

Reacties

Populaire posts van deze blog

Plato's allegorie van de grot: hoe word je filosoof?

In het zevende boek van zijn dialoog 'Politeia' (de Staat) laat de Griekse filosoof Plato zijn personage Socrates een verhaal vertellen dat nu bekendstaat als 'de allegorie van de grot'. Waar gaat dit verhaal precies over en, vooral: wat wilde Plato hiermee bereiken? Om dit te begrijpen is het nodig om wat meer over Plato's Ideeënleer te weten en hoe hij de taak van de filosoof-koning zag. De tocht uit de duistere grot en haar bedrieglijk schaduwspel naar het licht en de werkelijkheid van de Ideeën is het pad dat elke filosoof-regeerder volgens hem moet volgen.

Situering binnen de dialoog 'Staat' De tekst met de allegorie van de grot is te vinden in Plato's dialoog Staat, waarin hij zijn denkbeelden uiteenzet over de ideale staat. In deze ideale maatschappij heeft iedereen zijn taak, van arbeider en soldaat tot filosoof en staatsman. Voor Plato (4e eeuw v.Chr.) is de beste staatsman (regeerder) tevens een filosoof, omdat die geacht wordt de meeste wijs…

Elizabeth Barrett schrijft Sonnets from the Portuguese als liefdesverklaring aan Robert Browning

Elizabeth Barrett Browning (Coxhoe Hall, nabij Durham (Engeland), 6 maart 1806 – Florence, 29 juni 1861) was een politiek geëngageerde, hoogontwikkelde protofeministe en vooral een van de meest vooraanstaande dichters van het Victoriaanse tijdperk. Haar poëzie was tijdens haar leven zowel in Engeland als in de Verenigde Staten bijzonder populair. Een verzameling van haar laatste gedichten werd kort na haar dood gepubliceerd door haar man, Robert Browning. Behalve om haar romance met deze dichter is zij nu vooral bekend om haar Sonnets from the Portuguese, een reeks liefdesgedichten die zij aan hem wijdde. De beroemdste versregel uit deze bundel is How do I love thee? Let me count the ways.
Jeugd Elizabeth werd geboren als oudste van elf kinderen, op een landgoed bij Durmham in Herefordshire. Zij was de eerste van haar familie die sinds lange tijd werd geboren in Engeland. Eeuwenlang woonde de familie Barrett, die van gedeeltelijk Creoolse afkomst was, in Jamaica. Daar baatten ze suike…

Websites over esoterie: het kaf en het koren

Esoterie zit in de lift. Dagelijks raadplegen talloze mensen hun horoscoop in de krant, en tarotlezers, mediums en allerlei zelfverklaarde paragnosten zetten professionele betaalwebsites op om goedgelovige klanten te vangen. Mensen nemen ook hoe langer hoe meer hun toevlucht tot alternatieve genezers die beweren betere resultaten te kunnen behalen dan de 21e-eeuwse wetenschap. En aan deze crazy hype lijkt geen einde te komen. Integendeel. New age is back, al is het eigenlijk nooit echt weggeweest. We worden omgeven door nieuwe heksen, esoterische zwevers, oosters levende westerlingen en charlatans allerhande die vooral hun eigen economie draaiende willen houden ten koste van 'onze' portemonnee. Om die verdwazing gaande te houden, is het essentieel dat het product gekaderd wordt binnen een esoterische filosofie. Door al die rook en verdwazing zou een mens op den duur vergeten dat esoterie ook ernstig kan worden bestudeerd.

Astrologie, alchemie en magie vormen de drie belangrij…